Wanneer woorden zich herhalen

Soms lijkt schrijven zo vanzelf te gaan . Alsof de woorden in een zachte stroom komen aanwaaien en ik alleen maar moet luisteren. Maar er zijn ook dagen waarop een hoofdstuk voelt als een spiegel bekijken waarin je ziel zichtbaar wordt.

Dagen waarop ik twijfel of ik het wel goed doe, of mijn zinnen helder genoeg zijn, of mijn beelden niet te dromerig, te zacht, te veel van mij zijn.

Vandaag kreeg ik de eerste echte feedback van mijn uitgeverij.

Een bundel opmerkingen, voorzichtig maar eerlijk gebracht. Goed doordacht en met de bedoeling om mij (en mijn verhaal) sterker te maken.

"Twijfel alsjeblieft niet," schreef zij.

En toch deed ik het even.

Wat ik het mooiste vond in haar woorden, was dit:

dat mijn verhaal goed is, maar dat ik hier en daar te snel ga. Dat mijn beelden soms zo zacht zijn dat ze beginnen te zweven. Dat ik mag vertragen, verhelderen en tegelijk blijven doen wat ik graag doe: verhalen bouwen vanuit gevoel.

Het is geen kritiek, maar een aanmoediging, om het nog beter te doen.

Een uitnodiging om opnieuw te kijken, dieper te gaan, en mijn personages nog dichterbij te laten komen. Er echt durven voor gaan.

Zo wordt schrijven ook opnieuw beginnen.

Opnieuw leren.

Opnieuw durven.

En precies daardoor groeit het verhaal en ook ik.

Soms is herwerken geen stap terug, maar de beweging die nodig is om dichter bij het hart van je verhaal te komen.